Эпиграфы, планы и аннотации к школьным сочинениям. Много информации для рефератов, курсовых, контрольных и просто для себя. Статьи, расположенные на проекте написаны разными людьми
Існуюць дзве формы пазнання рэчаіснасці – навуковая і мастацкая. Імкненне мастакоў слова да філасофскага асэнсавання свету з’яўляецца рысай не толькі сучаснай лірыкі. Філасофія і паэзія актыўна ўзаемадзейнічалі яшчэ ў старажытныя часы. Пачынаючы з антычнасці, філасофскія трактаты мелі вершаваную форму, пазней абвяшчэнне аўтарам уласных творчых прынцыпаў ці фармуліроўка літаратурна-эстэтычнай праграмы адбывалася пры дапамозе паэтычных сродкаў выражэння (“Аб прыродзе рэчаў” Лукрэцыя, “Георгікі” Вергілія, “Паэтычнае мастацтва” Н. Буало, “Мастацтва паэзіі” П. Верлена і інш.). У эпоху Класіцызму філасофскімі лічыліся творы, напісаныя на “важныя” тэмы: жыцця і смерці, кахання, грамадзянскага абавязку і інш. Ужо рамантыкі не толькі зрабілі філасофскую паэзію масавай, але і падалі гэтаму прынцыпу тэарэтычнае абгрунтаванне.
Лірыка (ад грэч. lyra – муз. інструмент або lyricos – той, хто спявае) – род мастацкай літаратуры, у якім рэчаіснасць адлюстроўваецца праз суб’ектыўнае выяўленне пачуццяў чалавека. Прадметам увагі ў лірыцы выступае ўнутраны свет асобы, яе духоўнае жыццё, думкі і ідэі, выкліканыя рознымі падзеямі. Пры гэтым перажыванне ў мастацкім творы не мае статычнага характару, яно выяўляецца працэсуальна. Іншымі словамі, калі ў эпасе галоўнае – сюжэтнасць, развіццё падзей, то ў лірыцы акцэнт робіцца на дынаміцы пачуцця.
Лiтаратурная спадчына славутага беларуска-рускага паэта, драматурга, асветнiка i фiлосафа Сiмяона Полацкага даволi разнастайная i непаўторная. Ён складаў оды, элегii, гiмны, казаннi, панегiрыкi, загадкi, эпiтафii, плачы, удзельнiчаў у падрыхтоўцы поўнага перакладу расiйскай Бiблii i напiсаннi праекта першай у Расii найвышэйшай навучальнай установы, паводле якой пазней была ўтворана Славяна-грэка-лацiнская акадэмiя.
Недзе чытала, а можа, і чула, што літаратура - гэта гісторыя народа ў вобразах. Думка правільная і глыбокая. Гісторык, проста летапісец (прыгадваю верш Багдановіча з такой назвай) занатоўвае падзеі і факты аб'ектыўна, адзначае, што ў нейкім годзе адбылося нешта цікавае - паўстанне на чале з Каліноўскім, Вялікая Айчынная вайна, захоп англійскімі каланізатарамі Індыі і г. д. А мастак слова апрадмечвае, агучвае падзеі, малюе іх рознымі фарбамі, робіць падобнымі на тыя, што мы, жывыя, бачым. Вось як, напрыклад, у «Баладзе пра Вячка, князя людзей простых» Уладзімір Караткевіч паказвае эпізод апошняй бітвы Вячкі з крыжакамі на плошчы, дзе яго хацелі пакараць смерцю. Ды па звычаю выканалі апошнюю волю: далі развітацца з канем. I «хлопскі князь» выкарыстаў апошні шанс для смяротнага бою, загінуў са зброяй у руках, як смелы і адчайны воін:
Устная тема по английскому языку с переводом: How Scotland fought for its independence
How Scotland fought for its independence
In 1286 the king of Scotland died. About ten barons wanted to become the king of Scotland. They asked Edward the First of England to decide the question. He came with a strong army and said that he was the overlord of Scotland since that time. Then he chose John Balliol to be the king of Scotland, but people of the country were against. They did not want Edward to be their overlord and began to fight for their independence. Their leader was William Wallace.
Паэт-бязбацькавіч (бацька загінуў у партызанах у час нямецкай блакады). Народжаны ў навальнічны век. З вясковай, матчынай хаты, пастаўленай, скіданай яе рукамі і рукамі равесніцудоў. Народны пісьменнік Беларусі. Грамадзянін у апошнія гады, які востра адчувае пагрозу страты нацыянальнай годнасці беларусаў. Спачатку рамантык, летуценнік, непасрэдны, нібы дзіця, чалавек, які можа ўсім на свеце захапляцца і здзіўляцца, затым - аналітык, філосаф, эрудыт, які адчувае, што такое «міласэрнасць плахі», які трагедыйны лес чалавецтва на зямлі ў цэлым.