Эпиграфы, планы и аннотации к школьным сочинениям. Много информации для рефератов, курсовых, контрольных и просто для себя. Статьи, расположенные на проекте написаны разными людьми
Сапраўднае мастацтва заўсёды супроцьстаяла рэзкаму і часам неабгрунтаванаму нічым ідэалагічнаму дыктату. Адсюль вынікаў трагедыйны пафас твораў Эўрыпіда і Сафокла, Шэкспіра і Дантэ, Аркадзя Куляшова і Максіма Танка, травесціраваны і знішчальны смех Рабле, Платонава, Мрыя, Панчанкі, Крапівы, Макаёнка. Дух пратэсту і незадаволенасці, што выліваўся ці ў роспач, ці ў востры смех, ці ў вынаходлівае парадзіраванне, «утвараў» цэлыя літаратурныя напрамкі (успомнім лёс рускага, беларускага і сусветнага рамантызму, сучаснага мадэрнізму і постмадэрнізму). Падобная скажам так, па-пратэстанцку настроеная да выпрацаваных грамадствам сацыяльных і маральных устояў, што стрымліваюць свабоднае і незалежнае развіццё асобы, літаратура часта забаранялася, не аналізавалася, лічылася непаўнацэннай, другараднай. Дастаткова ўспомніць доўгае замоўчванне твора «Тутэйшыя», першага варыянта паэмы Якуба Коласа «Сымон-музыка», непрыхільнае стаўленне да аповесці Максіма Гарэцкага «Дзве душы» і г. д.
Ніл Гілевіч выдаў новы зборнік паэзіі... У змрочны, драматычны час, калі страчваюцца многія духоўныя каштоўнасці, у чалавечых узаемаадносінах пераважае дух меркантыльнасці, а людзі імкнуцца больш і больш да нажывы, забываюцца, што ёсць такія паняцці, як Маці, Радзіма, Каханне, Матчына мова. Паэт і ў такіх скрутных умовах зрабіў свой маральны і палітычны выбар - ён актыўна адстойвае права народа гаварыць на сваёй роднай мове, быць народам, а не баязлівым, нямым натоўпам, перасцерагае ўсіх нас ад таго, што можна пераступіць грань, за якой не застанецца нічога, акрамя поўнай дэградацыі: «Драматызм сітуацыі дайшоў да той грані, за якою - або наша маральная перамога і выратаванне гонару беларускай літаратуры, або баязліўскае самапаніжэнне і ганьба». Многа крыві і здароўя каштуюць такія паводзіны ў перыяд перабудовы і пераацэнкі каштоўнасцяў. Вытрымліваюць толькі смелыя і мужныя, тыя, хто прыняў эстафету з рук Каліноўскага, Купалы, Багдановіча. З кагорты такіх сыноў народа і Ніл Сымонавіч Гілевіч.
The school where I studied is situated not far from my house. It's a modem four-storeyed building of a typical design. In front of the school there is a big sportsground, behind it there is a small garden with beautiful flower beds. Here on the sportsground pupils have their classes in physical training when the weather is fine.
Устная тема по английскому языку с переводом: New Year
New Year
There are many holidays in our country. They are New Year Day, Victory Day, Christmas and others.
I'd like to tell you about my favorite holiday - New Year's Day. Peter the First changed the Rus-sian calendar. The first of January 1700 became New Year Day. The weather is usually fine and there is a lot of snow everywhere. Children don't go to school because winter holidays. We usually have got very interesting party at school.
Малады паэт, якому толькі-толькі споўнілася 14 гадоў (мы ж ведаем, што ён нарадзіўся ў Касцюковіцкім раёне на Магілёўшчыне) у 1928 г. напісаў прачулы, поўны юнацкай цнатлівасці і летуценнасці, а таксама непрыхаванай журботнасці верш пра каханне «Бывай». Як магло такое здарыцца, што выдатны верш, у якім раскрываюцца перыпетыі складанага перажывання, напісаў такі маладзён? Няўжо ў яго быў вялікі вопыт у каханні? Ці каханне - гэта прыродны, як і талент, з дзяцінства, дар? Мне на чатыры гады больш. Я сама зведала боль расстання і боль (ужо радасны) сустрэч пасля доўгіх сварак і звадак, але ніколі не пісала б так, як напісаў маладзенькі падлетак Аркадзь Куляшоў. А ўсё, мне думаецца, атрымалася цудоўна і па-крыштальнаму чыста ў творы таму, што было хоць і ранняе, але светлае, гармашчнае каханне паміж маладымі людзьмі. Таму і развітвацца так цяжка. I дараваць немагчыма.
Настаўніца згадала імя гэтага паэта, навукоўца, незаконна рэпрэсіраванага ў даваенны час Алеся Вечара ў аглядзе паэзіі 20-30-х гадоў. Падумалася тады: «А чаму б не пазнаёміцца з гэтым мастаком падрабязней? Бібліятэка ж ад мяне не так далека. Жыву ў Мінску». Пайшла ў Рэспубліканскую бібліятэку. Заказала кніжку. Чакаю. I вось, нарэшце, трымаю яе ў руках... Тонкая, сціпла аформленая, як многія даваенныя выданні. Танная, шэрая папера. Але галоўнае не знешні выгляд, не форма. Такі тэзіс засвоіла яшчэ ў школе. Чула не дзін раз з вуснаў сваіх настаўнікаў.
Віктар (Вінцэсь Іванавіч) Казлоўскі - зямляк Крапівы, Труса, Бялевіча, Якімовіча і іншых беларускіх пісьменнікаў, з Уздзеншчыны, вёскі Мрочкі. Вучыўся на рабфаку ў Слуцку. Затым, як і многія паэты-маладнякоўцы, - у мінскім Белпедтэхнікуме, дзе родную мову і літаратуру выкладаў Якуб Колас. Актыўна друкаваўся з 1925 года, а ў 1932 годзе выдаў адразу тры кніжкі - «Слова аб юнай краіне», «Музыка працы» і «Рахіль. Ліра-паэма». Існуе версія, паводле якой ён адразу пасля атрымання ганарару за кнігі быў абрабаваны, жорстка збіты і затым страціў амаль поўнасцю розум. Другая версія (пісьменнік Павел Пруднікаў) сцвярджае, што яго кэдэбісты хацелі завербаваць даносчыкам, ды ён не згадзіўся і, напалоханы, такім чынам страціў розум. Якая з іх больш правільная, няхай разбіраюцца літаратуразнаўцы і крытыкі. Я ж ведаю адно: падобна мог скласціся лёс любога таленавітага, сумленнага чалавека ў суровы сталінскі час. Ведаю таксама, што паэта лячылі ад хваробы ў Маскве, што пасля ён да самай смерці - 25 лютага 1975 года - жыў у вёсцы Мрочкі. Мала кантактаваўся з аднавяскоўцамі. Часта страчваў розум канчаткова. Пасля здароўе крыху выпраўлялася. Так і жыў наш беларускі Бацюшкаў. I яшчэ адзін факт: немцы везлі яго разам з іншымі ў лес на расстрэл, а ён уцёк з машыны, уратаваўся нейкім чынам.